Μάθετε πως βγήκε η φράση: "Κάτι τρέχει στα Γύφτικα" !

Περισσότερα »

ΚΑΛΑΜΑΤΑ : Η Ιστορία της Μονή Δήμιοβας

Κάθε χρόνο την 15^ην Αυγούστου όπου γιορτάζει και η μονή, πλήθος συρρέει στον ναό για να προσκυνήσει την εικόνα της Παναγίας της Δήμιοβας.

Η Μονή της Δήμιοβας (ή Ντίμιοβα, Τίμιοβα, Τίνοβα, Ντιμόνοβο και Ντιμόνοβο) βρίσκεται  ανατολικά του κεντρικού Ταϋγέτου.  Πλησίον της Καλαμάτας στην περιοχή Αβίας και λίγο πιο πάνω από το χωριό Ελαιοχώρι  (ή Γιάννιτσα)  μέσα σε ένα χώρο κατάμεστο από πεύκα και έλατα θα βρείτε την μονή της Δήμιοβας.   

Το χωριό καθώς  και ο ναός επλήγησαν στον τελευταίο μεγάλο σεισμό της Καλαμάτας το 1986.

Μέσα στη μονή η οποία έχει κτιστεί το 17^ο αιώνα βρίσκεται ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οι τοιχογραφίες του οποίου έγιναν το 1663 οι περισσότερες από τον ιερομόναχο ζωγράφο Δαμασκηνό. Τα ίχνη όμως της μονής εμφανίζονται το 1463 από τους Τούρκους κατά τον Τουρκοενετικό πόλεμο και μάλλον το 17^ο αιώνα θα έγινε η εκ νέου ανακαίνιση της μονής όταν πυρπολήθηκε από τους Τούρκους το 1770 κατά τα «Ορλοφικά»,  κάτι που είναι εμφανές πάνω στις τοιχογραφίες  μέχρι και σήμερα .

Μέσα στο ναό υπάρχει και η θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, από την οποία σύμφωνα με την παράδοση, όταν χτυπήθηκε κατά της εποχή των εικονομαχιών από τον αδελφό του αυτοκράτορα Λέοντα  Ισαύρου , έτρεξε λίγο αίμα πράγμα που επιβεβαίωσε και η ανάλυση του καθηγητή Λάνδερερ. 

Η Χρονολόγηση της εικόνας σύμφωνα με τον Ξενογιάννη,   φιλοτεχνήθηκε πολύ πριν από το 16^ο αιώνα και η οποία επανήλθε στο ναό, όταν αποκαταστάθηκαν οι κυριότερες ζημιές  ναού το 1837.

Το όνομα Δήμιοβα είναι σλαβικής προελεύσεως και σημαίνει «κρόκος» στα σλάβικα και φαίνεται ότι το πήρε από περίφημο φυτό  κρόκος ή Ζαφορά .

Εδώ και αιώνες προσκυνητές ανεβαίνουν στην μονή για να προσκυνήσουν την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.  Στη μονή αυτή είχε σχεδιασθεί η απελευθέρωση της Καλαμάτας την 23η Μαρτίου 1821.

Το 1834 για μια ακόμα φορά η μονή λεηλατήθηκε και ο Αντιβασιλέας Μάουρερ αφαίρεσε όλα τα ιερά σκεύη, ιερά άμφια, αναθήματα και αφιερώματα, αλλά όταν οι απεσταλμένοι του προσπάθησαν να αφαιρέσουν  την  θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, αλλά οι κάτοικοι της Γιάννιτσας (σημερινό Ελαιοχώρι) δεν τον άφησαν. ΟΙ ζημιές της μονής αποκαταστάθηκαν μετά από απαίτηση των κατοίκων το 1838, επί Βασιλείας του Όθωνα. Όμως οι περιπέτειες της μονής δεν είχαν τελειώσει, συνεχίσθηκαν και επί Γερμανικής κατοχής, όπου εγκαταλείφτηκε το μοναστήρι για λόγους προσωπικής ασφάλειας.  Στις 5 Ιανουαρίου 1948 ένα μέρος της μονής πυρπολήθηκε από αγνώστους και για άγνωστο λόγο, ευτυχώς όμως οι κάτοικοι με αυτοθυσία έσβησαν την φωτιά προτού επεκταθεί. 

Το 1960, με απόφαση του Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομου Δασκαλάκη η μονή  μετατράπηκε σε γυναικεία και ανακινήθηκε για μια ακόμα φορά  τα έτη 1968-1969 από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο Θέμελη.

Αξίζει να αναφερθεί ότι πλησίον της μονής (νοτιοδυτικά) βρίσκεται και ο ο ερειπωμένος πύργος «Πύργος του Ρήγα», στον οποίο κατέφευγαν οι μοναχοί όταν κινδύνευαν.

Α. Μανωλούδη

.

Περισσότερα »

Μάθετε πως βγήκε η φράση: "Πίσω έχει η Αχλάδα την ουρά" !

Περισσότερα »

H «δίκαιη κούπα» του Πυθαγόρα!

Η «κούπα του Πυθαγόρα» ή η «δίκαιη κούπα» είναι είναι μια ανακάλυψη του Πυθαγόρα για να πίνει με μέτρο το κρασί του αλλά και για να σερβίρει τους μαθητές του, υπερτονίζοντας την έννοια του μέτρου και των ορίων. 

Η ιδέα του Πυθαγόρα ήταν απλή: Έπρεπε να περιοριστεί η απληστία στο ποτό! 

Πώς θα γινόταν αυτό; 
Το πήλινο ποτήρι αδειάζει κατά έναν «μαγικό» τρόπο όταν εκείνος που το κρατάει αποδειχτεί… πλεονέκτης και το γεμίσει περισσότερο απ’ όσο πρέπει.

Στην κούπα υπάρχει χαραγμένο ένα όριο, μια γραμμή. Αν το υγρό που περιέχει δεν υπερβεί τη γραμμή αυτή, ο πότης απολαμβάνει το κρασί του. Εάν, όμως, ξεπεράσει τη γραμμή του ορίου, τότε η κούπα αδειάχει και το κρασί χύνεται από τη βάση. Αδειάζει όλη η κούπα, όχι μόνο η επιπλέον ποσότητα. Πως όμως γίνεται αυτό; Στο κέντρο της κούπας βρίσκεται μια στήλη τοποθετημένη ακριβώς πάνω από έναν σωλήνα που οδηγεί στο κάτω μέρος της. 

Ενώ η κούπα γεμίζει, η στάθμη του κρασιού ανεβαίνει και στο εσωτερικό της κεντρικής στήλης, ακολουθώντας το νόμο του Pascal για τα συγκοινωνούντα δοχεία. Όσο η στάθμη του κρασιού δεν ξεπερνά τη γραμμή που είναι χαραγμένη στο εσωτερικό της κούπας «δεν τρέχει τίποτα».

Μόλις όμως το υγρό υπερβεί τη γραμμή-όριο τότε αρχίζει να ρέει μέσω του εσωτερικού σωλήνα από τη βάση της κούπας. Τα μόρια του υγρού παρασύρουν το ένα το άλλο με αποτέλεσμα, ωε δια μαγείας, η κούπα να αδειάζει παντελώς! 

Αυτό, πέρα από μια απλή εφαρμογή της υδραυλικής, αποτελεί και έναν τρόπο διδαχής: Όταν το όριο ξεπερνιέται (ύβρις) δεν χάνονται μόνον όσα έχουν ξεπεράσει το όριο αλλά και όλα τα προηγούμενα που είχαν αποκτηθεί (νέμεσις). Το άριστο οφείλουμε να το απολαμβάνουμε με μέτρο, σαν τον οίνο που ήδη έχουμε στην κούπα μας, αντλώντας τη μέγιστη ωφέλεια χωρίς να επιζητούμε παραπάνω! Εκπληκτικό!

 Δείτε πώς ακριβώς λειτουργεί:

Πηγή :  perierga

Περισσότερα »

Το έθιμο του Κλήδονα

Το έθιμο του Κλήδωνα τελείται την παραμονή (23/6) της εορτής των Γενεθλίων του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (24/6) και προέρχεται από την αρχαιότητα. Υπάρχουν γραπτά κείμενα με το έθιμο από τους Βυζαντινούς χρόνους!

 Η ίδια η λέξη «κλήδων», υπάρχει από την εποχή του Ομήρου και σημαίνει μαντικός ψίθυρος, δηλαδή προφητεία όπως θα λέγαμε σήμερα, μόνο που η προφητεία του Κλήδωνα αφορούσε αποκλειστικά ένα σκοπό!

Τα ανύπαντρα κορίτσια να «δουν» τον μέλλοντα σύντροφό τους!

Έτσι την παραμονή του Αϊ-Γιαννιού, οι ανύπανδρες κοπέλες μαζεύονται σε ένα από τα πηγάδια  του χωριού. Μέχρι εκεί θα πήγαιναν «αμίλητες» δηλαδή κατά την διαδρομή  δεν έπρεπε να μιλήσουν σε κανέναν για κανένα λόγο!

Η κάθε μία έγραφε στοίχους ανάλογους με το έθιμο και τοποθετούσαν τα χαρτάκι σε ένα δοχείο.

Στη συνέχει μια μία κοιτούσε μέσα στο πηγάδι και λέγετε ότι έβλεπε πάνω στην επιφάνεια του νερού τη μορφή του άντρα που θα παντρευόταν.

Έπειτα άναβαν μεγάλες φωτιές και μαζευόντουσαν όλοι από το χωριό, έκαιγαν τα μαγιάτικα στεφάνια και έλεγαν τα λόγια του κλήδωνα :

«Ανοίγουμε τον κλήδονα με τ' Αγιαννιού την χάρη, και όποια έχει καλό ριζικό σήμερα ναν το πάρει»

Μία μία κοπέλα έπαιρνε ένα από τα χαρτάκια και διάβαζε δυνατά τους  τα «γραμμένα».

Αυτό προκαλούσε πολλά γέλια γιατί μέσα σε αυτούς τους κλήδωνες έγραφαν διάφορα!

Στη συνέχεια μικροί μεγάλοι πηδούσαν τις φωτιές οι οποίες έπαιζαν και λόγο Υγιεινής γιότι όπως αναφέρεται καιγόντουσαν και οι ψύλλοι! 

Α/Μ

Περισσότερα »

ΠΩΣ ΒΓΗΚΕ Η ΦΡΑΣΗ : «Καλό Βόλι» & «Το έριξα δαγκωτό»!

Περισσότερα »

Το αρχαιότερο ξενοδοχείο στον κόσμο άνοιξε το 718 μ.Χ.

Η ιστορία του ξενοδοχείου «Ryokan Hoshi» ξεκίνησε το 717 μ.Χ., όταν ο Taicho Daishi, ένας από τους μεγαλύτερους δασκάλους Βουδισμού στην ιστορία της Ιαπωνίας, αναρριχήθηκε στο όρος Hakusan για να εκτελέσει τις εκπαιδευτικές ασκήσεις του. Ένα βράδυ, την ώρα που κοιμόταν, το Πνεύμα του Βουνού εμφανίστηκε στον ύπνο του και του μίλησε για μια θαυματουργή πηγή στο χωριό Awazu, 20-24 χιλιόμετρα από τους πρόποδες του βουνού.

Ήταν εντολή να ταξιδέψει σε αυτό το θαυμάσιο μέρος και, με τη βοήθεια των κατοίκων, να βρει την πηγή και να θεραπεύσει στη συνέχεια με το νερό της πολλούς ανθρώπους της περιοχής. Ο Garyo Hoshi, που ήταν πιστός μαθητής του Taicho Daishi, πήρε εντολή από το δάσκαλο να χτίσει ένα κτίριο κοντά στη θερμή πηγή, όπου ο κόσμος θα μπορούσε να απολαμβάνει διάφορες θεραπείες.

Από τότε τα μέλη της οικογένειας Hoshi λειτουργούν το ξενοδοχείο «Ryokan Hoshi» για 46 γενιές, ενώ σήμερα διαθέτει 100 δωμάτια και μπορεί να φιλοξενήσει έως και 450 επισκέπτες.
Ευαγγελία Αναστασάκη
 

 

 

 


Πηγή : perierga

Περισσότερα »

Το έθιμο του Κλήδονα στην Ανω Πόλη της Κυπαρισσίας, την Τετάρτη 23 Ιουνίου.

 

Το έθιμο του Κλήδονα θα αναβιώσει και φέτος τη Δευτέρα 23 Ιουνίου, στις 9 το βράδυ, από το Σύλλογο για την Προστασία και Αναβίωση της Ανω Πόλης Κυπαρισσίας, στην ιστορική πλατεία της Αρκαδιάς.

Από το σύλλογο χαρακτηριστικά σημειώνουν: 

«Ελάτε όλοι να διασκεδάσουμε, να παραμερίσουμε για λίγες ώρες τα προβλήματά μας, 

να κάψουμε τους Μάηδές μας, 

να φάμε την παραδοσιακή ριγανάδα, 

να πηδήσουμε τις φωτιές, να απολαύσουμε τα απίθανα χορευτικά που μας πλαισιώνουν με την παρουσία τους. 

Θα θαυμάσουμε κοπέλες της Ανω Πόλης, που θα υποδυθούν τις κοπέλες της τότε εποχής και ντυμένες αρχαίες Ελληνίδες θα φέρουν το αμίλητο νερό και θα αναζητήσουν μία καλή τύχη».

Οσον αφορά το συγκεκριμένο έθιμο, στην πρόσκληση τονίζεται: 

«Το δρώμενο του Κλήδονα αποτελεί μία ιδιαίτερα εθιμική εκδήλωση, για την οποία αντλούμε πληροφορίες απ’ τους αρχαίους Ελληνες συγγραφείς αλλά και από τους Βυζαντινούς. Η λέξη Κλήδονας προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη κλήδων, που σημαίνει τον μαντικό ψίθυρο, την προφητική ρήση και για αυτό κατ’ επέκταση σημαίνει μάντεμα. 

Το έθιμο που ανάγεται στις θερινές τροπές του ηλίου συνδέθηκε με την εορτή των Γενεθλίων του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου». Διαβάστε το άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ http://www.eleftheriaonline.gr/politismos/ekdiloseis/item/39759-ethimo-klhdwna

Διαβάστε το άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ http://www.eleftheriaonline.gr/politismos/ekdiloseis/item/39759-ethimo-klhdwna

Περισσότερα »

"Κουβέντες που δεν πρέπει να ξεχνάμε" !!!

Περισσότερα »

Εντυπωσιακή αναπαράσταση του τάφου της Αμφίπολης

Η ύπαρξη τέταρτου θαλάμου στον τάφο της Αμφίπολης έχει ανατρέψει τις έρευνες και τους σχεδιασμούς των αρχαιολόγων.

 

 Ο θάλαμος αυτός ενδεχομένως να είναι και ο τόφος ταφής του σημαντικού «ενοίκου», να υπάρχει δηλαδή εκεί η σαρκοφάγος, και όπως όλα δείχνουν είναι υπόγειος. 

 

Το δεδομένο αυτό έχει δημιουργήσει ένα κύμα αισιοδοξίας στους επιστήμονες ότι οι τυμβωρύχοι, κινούμενοι σε μεγάλο ύψος, αφού δεν είχαν τα μέσα να αφαιρέσουν τον μεγάλο όγκο χώματος, δεν βρήκαν τον τέταρτο θάλαμο. 

 

Φαίνεται ότι ο κατασκευαστής του τάφου ήθελε να προστατέψει με κάθε τρόπο την σαρκοφάγο και να εμποδίσει τους τυμβωρύχους να εισέλθουν μέχρι εκεί, ακόμη κι αν κατάφερναν να φτάσουν μέχρι τον τρίτο θάλαμο στον οποίο βρίσκονται σήμερα οι αρχαιολόγοι.

Περισσότερα : best-tv

Περισσότερα »

Στη Νέδουσα τίμησαν τον ήρωα Νικηταρά

Εκδηλώσεις τιμής και μνήμης για τον ήρωα της Ελληνικής Εθνεγερσίας Νικηταρά, πραγματοποίησαν την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου η Ενορία Αγίας Αικατερίνης Νέδουσας, η Τοπική Κοινότητα Νέδουσας του Δήμου Καλαμάτας και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Νεδουσαίων.  

Τελέσθηκε Θεία Λειτουργία μεταξύ 8.00 και 10.30 το πρωί και στη συνέχεια επιμνημόσυνη δέηση. Ακολούθησαν κατάθεση στεφάνων, ομιλία για τη ζωή, τους αγώνες και το άδοξο τέλος του ήρωα, όπως και χοροί από πολιτιστικούς συλλόγους. Οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν με δεξίωση στην πλατεία του χωριού.

πηγή :Δ.Καλαμάτας

Περισσότερα »

Θα συνεχισθούν οι ανασκαφές στην αρχαία Θουρία

Συνάντηση με την επίτιμη Διευθύντρια Αρχαιοτήτων Ξένη Αραπογιάννη, η οποία είναι και άμισθη ειδική συνεργάτρια του Δημάρχου, είχε ο Π. Νίκας. Η κυρία Αραπογιάννη ενημέρωσε το Δήμαρχο για την πρόοδο των ανασκαφών στην αρχαία Θουρία, τις οποίες με τόση επιτυχία διεξάγει. Οι ανασκαφές θα συνεχισθούν με χρηματοδότηση του Δήμου Καλαμάτας. 

Στις ανασκαφές στην αρχαία Θουρία αφιερώνει μερικές σελίδες του ο τόμος, όπου περιγράφεται το έργο κατά το 2013 της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας. Στο σχετικό κείμενο αναφέρονται τα ακόλουθα:

 

«Στην αρχαία Θουρία η έρευνα της επιτίμου Διευθυντρίας Αρχαιοτήτων κυρίας Ξένης Αραπογιάννη συνεχίστηκε στον χώρο του προ του ναού του Ασκληπιού βωμού (εικ. 10 – 11). Δυτικά του μεγάλου επιμήκους βωμού βρέθηκε σχεδόν σε επαφή και άλλος βωμός, ορθογώνιος επίσης, κτιστός από μεγάλους λίθους που καλυπτόταν με κονίαμα με έγχρωμο διάκοσμο. Γύρω από τον νέο βωμό βρέθηκαν καμένα χώματα, κάρβουνα και καμένα οστά ζώων, μεγάλη ποσότητα κεραμεικής σε θραύσματα, κυρίως αμφορέων και λίγα μικρά ευρήματα. Σε όστρακο αγγείου σώζεται εγχάρακτη η αρχή του ονόματος του Ασκληπιού (εικ. 12).

Κοντά στον νέο βωμό βρέθηκε στήλη με επιγραφή 49 στίχων η οποία αποτελεί ιερό νόμο, δηλαδή περιέχει τον κανονισμό λειτουργίας του ιερού του Ασκληπιού και των προσφορών και θυσιών που γίνονταν κατά τη λατρεία του. Η ύπαρξη περισσοτέρων βωμών υπονοεί και τη λατρεία και άλλων θεοτήτων τις οποίες ακόμη δεν γνωρίζουμε (εικ. 13)».

 

 
Πηγή : ΔΗΜΟΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Περισσότερα »

"Τίποτε δεν είναι πιο αβέβαιο από τον όχλο" (Κικέρων)

Γράφει η : Έλενα Κοσμά

Πρέπει να είναι κάποιος πολύ βλάξ για να μην πιστεύει ακόμα και τώρα την επικινδυνότητα των καταστάσεων, αλλά και σε τι μεγάλους μπελάδες μας βάζουν καθημερινά όλοι αυτοί οι Oλίγοι…

Ή μήπως, πράγματι είμαστε εντελώς βλάκες, που τους αφήσαμε και εξακολουθούμε να τους αφήνουμε ανενόχλητους να εκτελούν τα σχέδιά τους;
Και ποιος θα δώσει απαντήσεις σε όλα μας τα ερωτήματα, για το σήμερα και για το αύριο;

- Είναι καλοκαίρι μωρέ, άσε τώρα τις σοβαρές κουβέντες, που θα πας διακοπές; Αυτά μου είπε μια γνωστή και κατάλαβα τον λόγο που το άθλιο σύστημα βρήκε πρόσφορο έδαφος.
- Διακοπές; Γιατί έχεις λεφτά για διακοπές; της απάντησα.
- Έλα μωρέ για πέντε έξι μέρες κάτι έχω, είπε εκείνη.
Αλήθεια, όταν θα τελειώσουν τα «ίσα – ίσα», τα «έλα μωρέ», τα «κάτι λίγα ακόμα στην τράπεζα», τι θα γίνει; Μήπως τότε αγανακτήσουμε συνειδητά;
Και όταν συνειδητοποιήσουμε, πως εκτός από φτωχοί, είμαστε και εξαπατημένοι, τι θα κάνουμε; Θα αναθεματίσουμε την μοίρα μας ή θα μουντζώσουμε την βλακεία μας; Θα επαναστατήσουμε ή θα συνεχίσουμε να αυτοτιμωρούμαστε;
Θα εξακολουθήσουμε να περπατάμε με σκυμμένο κεφάλι ή θα το γυρίσουμε από μια άλλη πλευρά, αντίθετη από εκείνη που είχαν οι τελευταίες μας βλέψεις;
Ναι, πράγματι είναι καλοκαίρι, αλλά ο Σεπτέμβρης είναι πολύ κοντά και εμείς εξακολουθούμε να παρακολουθούμε το σήριαλ «Πώς να διασώσετε την Ελλάδα».
Μόνο που ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού έχει ήδη χρεοκοπήσει και το υπόλοιπο θα πάρει σύντομα τον ίδιο δρόμο.
Και κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει, γιατί όλοι εμείς, είμαστε εξαφανισμένοι. Σχολιάζουμε στο διαδίκτυο, λέμε μεταξύ μας μερικές κουβέντες, νιώθουμε μέσα μας την κατάσταση αλλά τίποτε άλλο, μέχρι εκεί…
Βέβαια θα μου πεις: Nihil est incertius volgo, όπως είπε και o Κικέρων (μτφρ: τίποτε δεν είναι πιο αβέβαιο από τον όχλο). (Κικέρων 3 Ιανουαρίου 106 π.Χ. - 7 Δεκεμβρίου 43 π.Χ.)
Τι μας κρατάει όμως όμηρους στην ίδια μας τη χώρα;
Μην ανησυχείς θα έρθουν σε λίγο να σου κάνουν «αξιολόγηση» και τότε θα σου δώσουν εκείνοι την απάντηση…
e-orfeas.gr

πηγή :spirospero.

Περισσότερα »

Τι είπε η Παναγία στη μητέρα του Ιούδα. Συγκινητικά λόγια

Ποια ήταν τα συγκινητικά λόγια της Παναγίας στη μητέρα του Ιούδα; Διαβάστε τι είπε η Παναγία μετά τη σταύρωση του Χριστού.

ADVERTISEMENT

Δύο Μάνες. Η μία του Ιησού και η άλλη του Ιούδα. Δύο Μάνες που πόνεσαν. Η μία για τον Θάνατο και η άλλη για την Προδοσία. Τι μπορεί να ειπώθηκε ανάμεσά τους; 
 
Η περιγραφή για την Παναγία φέρει ρίγη συγκίνησης: 

«Οι δύο Μητέρες. Με αργό το βήμα η Παναγιά, με αμέτρητο τον πόνο την νύχτα από τον Γολγοθά κατέβαινε με μόνο τον Ιωάννη πλάι της μες στο σκοτάδι εκείνο και οι πέτρες ανατρίχιαζαν στον μυστικό της θρήνο. Γύρω, τριγύρω σιγαλιά, βουβός είναι ο δρόμος θαρρείς τον κόσμο νέκρωσε κάποιος μεγάλος τρόμος. Και όσο βαδίζουν σαν σκιές στα άχαρα εκείνα μέρη και μοιρολόγια η Παναγιά τα πιο όμορφα που ξέρει τα λέει και ο αντίλαλος από όπου και αν διαβαίνει κάθε λουλούδι τρυφερό που βρίσκεται μαραίνει.
Πώς να μην κλάψει που έγινε για αυτήν σκοτάδι η μέρα; Κι αν είναι Αυτός Θεάνθρωπος, εκείνη είναι μητέρα. Και να που ακόμη μια φωνή την ερημιά ταράζει. Αχ ,τι φωνή λυπητερή. Ποιος και γιατί στενάζει; Ποιος σαν Αυτή άλλος πονά και μοιρολόγια λέγει μη του παιδιού της το χαμό και άλλη μανούλα κλαίει;
Ναι, κάποια μάνα είναι αυτή, που μονάχη στην άκρη απαρηγόρητα θρηνεί και χύνει μαύρο δάκρυ Και τούτη σαν τη Μαριάμ, τον γιό της έχει χάσει και δεν μπορεί τέτοιο κακό ποτέ να το ξεχάσει. Η Μαριάμ τον Ιησού τον είδε σταυρωμένο και τούτη είδε τον γιόκα της στο δέντρο κρεμασμένο. Και κλαίει, μα το κλάμα της δεν συγκινεί κανέναν, νιώθει όμως τον πόνο της η Παναγιά η Παρθένα, που την ακούει τραβά και πάει να την γνωρίσει λόγια αγάπης να της πει, να την παρηγορήσει. Με ένα γλυκό χαμόγελο συμπόνια γεμάτο μάνα της κράζει, δύστυχη μη σέρνεται εδώ κάτω. Δεν είσαι μόνη που έχασες το φώς των ματιών σου, είμαι κι ’εγώ, μην δέρνεσαι ποιος ήταν πες μου ο γιός σου;
Και αυτή δειλά, σαν ένοχος της απαντά:
Αδελφή μου, Ιούδας ονομάζεται το σπλάχνο το παιδί μου. Μόνο μια μάνα μόνο αυτή, σε όλο τον κόσμο ξέρει ποιο κοφτερό νιώθει βαθιά στα σπλάχνα της μαχαίρι. Στους πέντε δρόμους ρίχτηκα, παιδί μου σαν ζητιάνα. Αχ κάλλιο να μην έσωνα Θεέ να γίνω μάνα
Η Παναγιά κατάλαβε, τον γιό της τον γνωρίζει μα σαν μητέρα του Χριστού, δεν φεύγει, δεν γογγύζει. Τον δικό της τον καημό ξεχνά την ώρα εκείνη και για τη μάνα τώρα αυτή τα δάκρυά της χύνει. Σκύβει και την ασπάζεται, χαϊδεύει τα μαλλιά της, και την κρατάει με στοργή πιστά στην αγκαλιά της. Της λέει λόγια της καρδιάς και την γλυκομερώνει, της δίνει θάρρος, δύναμη και απάνω την σηκώνει. Έλα και μείνε σπίτι μου την νύχτα να περάσεις, εκεί και οι δύο τον πόνο μας, τον μητρικό να πούμε, το δάκρυ μας να σμίξουμε και να προσευχηθούμε. Η μια στης άλλης το πλευρό σκυφτές συλλογισμένες, οι δύο μανάδες περπατούν αδελφαγκαλιασμένες. Ο Ιησούς που στον Γολγοθά κρεμάται έδωσε τέτοια εντολή:
Αλλήλους ν’ Αγαπάτε!»

Πηγή: http://www.fimes.gr/2014/04/panagia-mitera-iouda/#ixzz2zJCr6jvU

Περισσότερα »

Θεοδωρος Κολοκοτρώνης για την επανάσταση του 1821

Περισσότερα »

Η γυναίκα που επέζησε από τρία ναυάγια

Η Violet Jessop, ή όπως είναι αλλιώς γνωστή ως «Μις Αβύθιστη», γεννήθηκε το 1887 στην Αργεντινή, όπου οι γονείς της είχαν μεταναστεύσει από την Ιρλανδία.

Η μικρή Violet είχε την εύνοια της τύχης από πολύ μικρή ηλικία με το μέρος της, και αυτή μάλλον την ακολούθησε και στη μετέπειτα ζωή της, γράφει η Emily Upton στο todayifoundout.com. 

Όταν έχασε τον πατέρα της, η μητέρα της αποφάσισε να γυρίσει με την οικογένειά της στη Βρετανία, όπου ξεκίνησε να δουλεύει ως καμαριέρα σε ένα πλοίο. Η μητέρα της όμως αρρώστησε βαριά κι έτσι η ίδια αναγκάστηκε να ακολουθήσει τα βήματά της και ξεκίνησε να δουλεύει σε πλοία, για να βοηθήσει την οικογένειά της. 

Βέβαια, εκείνη την εποχή δεν ήταν και πολύ εύκολο να βρει δουλειά. Ήταν μόλις 21 ετών και οι περισσότερες γυναίκες που εργάζονταν στις αρχές του 1900 σε πλοία ως καμαριέρες, ήταν μεσήλικες. Οι εργοδότες της πίστευαν ότι η νιότη και η εμφάνισή της θα «προκαλούσε προβλήματα» στο προσωπικό και τους επιβάτες και την απέρριπταν. 

(Φαίνεται ότι δεν είχαν και πολύ άδικο, καθώς η Violet δέχτηκε τουλάχιστον τρεις προτάσεις γάμου ενώ εργαζόταν σε διάφορα πλοία, μία εκ των οποίων από έναν πάμπλουτο επιβάτη της πρώτης θέσης).

Τελικά, κατάφερε να βρει λύση στο πρόβλημά της, αλλάζοντας την εξωτερική της εμφάνιση και φορώντας παλιά ρούχα χωρίς ίχνος μακιγιάζ.

Το κόλπο της έπιασε και σύντομα κατάφερε να βρει εργοδότη.

Το 1908 προσελήφθη από την εταιρεία White Star Line. Ξεκίνησε την καριέρα της εργαζόμενη στο πλοίο Magestic, όμως το 1910 πήγε στο πολυτελές επιβατηγό πλοίο «Ολυμπιακό» (Olympic).

Ένα χρόνο μετά ξεκίνησαν τα προβλήματα…

Το 1911 ο «Ολυμπιακός» συγκρούστηκε με το HMS Hawke, ένα πλοίο ειδικά κατασκευασμένο για να εμβολίζει άλλα πλοία και να τα βυθίζει.

Και τα δύο υπέστησαν μεγάλες ζημιές, όμως παρά τις καταστροφές το Olympic δεν βυθίστηκε. Κατάφεραν να το ρυμουλκήσουν στο λιμάνι και η Violet αποβιβάστηκε χωρίς να έχει πάθει το παραμικρό.

Μερικά χρόνια μετά, η White Star Line αναζητούσε προσωπικό για να εξυπηρετεί τους VIP επιβάτες στον περίφημο «Τιτανικό». Χρειάστηκε λίγος χρόνος μέχρι οι φίλοι και οι οικείοι της να την πείσουν ότι θα ήταν μια υπέροχη εμπειρία το να δουλεύει στο τεράστιο υπερωκεάνιο.

Η Violet τελικά δέχτηκε να πάρει τη δουλειά.

Η ιστορία είναι γνωστή… ο Τιτανικός προσέκρουσε σε παγόβουνο, με αποτέλεσμα να βυθιστεί στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού Ωκεανού, παίρνοντας μαζί του περίπου 1.500 ανθρώπους.

Η Violet κατάφερε να γλιτώσει ανεβαίνοντας στη σωστική λέμβο με το νούμερο 16.

«Μας διέταξαν να ανεβούμε στο κατάστρωμα. Οι επιβάτες με ηρεμία προχωρούσαν προς τα πάνω. Στάθηκα στην άκρη και παρακολουθούσα με το υπόλοιπο προσωπικό τις γυναίκες να κρέμονται από τους ώμους των συζύγων τους, προτού τις βάλουν στις βάρκες με τα παιδιά τους. Λίγη ώρα μετά ένας αξιωματικός μας διέταξε να μπούμε σε μια βάρκα, για να καθησυχάσει τις επιβάτισσες και να τους δείξει ότι οι λέμβοι ήταν ασφαλείς» είχε γράψει στα απομνημονεύματά της.

Οι περιπέτειές της όμως δεν είχαν τελειώσει.

Όταν ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, η Violet αποφάσισε να υπηρετήσει ως νοσοκόμα σε ένα ακόμη «αδερφάκι» του Τιτανικού, τον «Βρεταννικό» (Britannic), ο οποίος δραστηριοποιούνταν στο Αιγαίο πέλαγος.

Στις 21 Νοεμβρίου του 1916 μια έκρηξη συντάραξε το Βρεταννικό. Είχε πέσει σε μια νάρκη που είχε ποντίσει στην περιοχή ένα γερμανικό υποβρύχιο λίγες εβδομάδες πριν. Το υπερωκεάνιο υπέστη μεγάλες καταστροφές και σύντομα βυθίστηκε.

Αυτή τη φορά δεν πρόλαβε να μπει σε κάποια σωστική λέμβο. Το πλοίο βυθιζόταν πολύ γρήγορα… πήδηξε στη θάλασσα για να σωθεί:

«Έπεσα μέσα στο νερό και κάτι με χτύπησε στο κεφάλι. Κατάφερα να ξεφύγω από την καρίνα του πλοίου. Μερικά χρόνια μετά όταν πήγα στο γιατρό, γιατί υπέφερα από πονοκεφάλους, ανακάλυψα ότι είχα υποστεί κάταγμα στο κρανίο».

Μετά τον πόλεμο τα πλοία άρχισαν να γίνονται ακόμη πιο δημοφιλή ως μέσα μεταφοράς, ενώ έκαναν την εμφάνισή τους και τα πρώτα κρουαζιερόπλοια. Η Violet έφυγε από τη White Star Line και πήγε στην εταιρεία Red Star Line, όπου έμεινε για πολλά χρόνια, δουλεύοντας σε κρουαζιερόπλοια που ταξίδευαν σε όλον τον κόσμο.

Συνταξιοδοτήθηκε στην ηλικία των 61 ετών και πέρασε την υπόλοιπη ζωή της εκτρέφοντας κοτόπουλα και ασχολούμενη με την κηπουρική.

Πέθανε το 1971, σε ηλικία 84 ετών από καρδιακή ανεπάρκεια.

Περισσότερα newsbeast.gr

Περισσότερα »

Βρέθηκαν τα λείψανα βασίλισσας που μαρτύρησε στην Περσία

Τα λείψανα μιας γυναίκας σε ινδική εκκλησία είναι πιθανό να ανήκουν σε μια βασίλισσα της Γεωργίας που μαρτύρησε πριν από 400 χρόνια, όπως αποκάλυψε νέα ανάλυση DNA.
Πρόκειται για τη Βασίλισσα Ketevan που εκτελέστηκε επειδή αρνήθηκε να γίνει μέλος στο χαρέμι ενός πανίσχυρου πέρση βασιλιά.

Η Ketevan ήταν βασίλισσα του Kakheti, ενός βασιλείου στη Γεωργία τον 17ο αιώνα. Αφού ο σύζυγός της σκοτώθηκε, ο πέρσης Αμπάς Α΄ πολιόρκησε το βασίλειο.
«Ο Αμπάς Α’ οδήγησε ένα στρατό για να κατακτήσει το γεωργιανό βασίλειο και πήρε τη Βασίλισσα Ketevan αιχμάλωτη», δήλωσε ο Niraj Rai, ένας από τους συγγραφείς της έρευνας. 

Η βασίλισσα παρέμεινε κρατούμενη στο Shiraz του Ιράν για περίπου μια δεκαετία, μέχρι το 1624, οπότε και ο Αμπάς της πρότεινε να αλλαξοπιστήσε, να δεχτεί το Ισλάμ και να ενταχθεί στο χαρέμι του. Η Βασίλισσα Ketevan αρνήθηκε, βασανίστηκε και τελικά θανατώθηκε το Σεπτέμβριο του 1624. Σύντομα η Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας την ανακήρυξε μάρτυρα.
Ωστόσο, μέχρι τώρα κανείς δεν γνώριζε πού βρίσκονταν τα λείψανα της βασίλισσας, πέρα από διάφορές δοξασίες που δεν είχαν επιβεβαιωθεί.

Το 2004, ο Niraj Rai μαζί με συναδέλφους τους προχώρησαν σε ανασκαφές στην περιοχή που πιστεύονταν ότι βρίσκονταν τα λείψανα. Βρήκαν ένα σπασμένο οστό χεριού, δύο ακόμη οστά, καθώς και κομμάτια μαύρων κουτιών.
Οι ερευνητές πραγματοποίησαν ειδικές εξετάσεις DNA, τα αποτελέσματα της οποίας δεν έδειχναν να ταιριάζουν με το DNA ανθρώπων της ινδικής χερσονήσου. Αντίθετα, ήταν κοινά με Γεωργιανούς. Το DNA των άλλων δύο οστών «ταίριαξε» με Ινδών.

Περισσότερα newsbeast.gr

Περισσότερα »

Η παράδοση της βασιλόπιτας

Η πίτα, που φτιάχνουμε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και που κόβεται σε πανηγυρική συγκέντρωση των μελών της οικογένειας ή και άλλων συγγενών και φίλων, έχει τις ρίζες της στα αρχαία ελληνορωμαϊκά έθιμα.
Στα Κρόνια (εορτή του θεού Κ(Χ)ρόνου, που λατρεύονταν στην Ελλάδα) και στα Σατουρνάλια (saturnalia) της Ρώμης, έφτιαχναν γλυκά και πίτες, μέσα στα οποία έβαζαν νομίσματα και σε όποιον τύχαινε το κομμάτι, ήταν ο τυχερός της παρέας...

Η ορθόδοξη παράδοση συνέδεσε το έθιμο με τη Βασιλόπιτα. Και η ιστορία της έχει ως εξής. Ο Μ. Βασίλειος, για να προστατεύσει την περιφέρειά του, την Καισάρεια της Καππαδοκίας, από επιδρομή αλλοφύλων, έκανε έρανο και μάζεψε χρυσά νομίσματα και άλλα τιμαλφή, για να τα δώσει στους εχθρούς, ώστε να τους δελεάσει, για να μην λεηλατήσουν την περιοχή του. Ο εχθρός, όμως, τελικά, δεν κατόρθωσε να εισβάλει στην Καισάρεια και τα τιμαλφή έμειναν. Τότε, ο Μ. Βασίλειος είπε να φτιάξουν μικρές πίττες - ψωμάκια, μέσα στις οποίες έβαζαν και ένα χρυσό νόμισμα, ή κάτι άλλο από όλα τα πολύτιμα πράγματα που είχαν μαζευτεί. Οι πίτες αυτές μοιράστηκαν σε όλους και ο καθένας κράταγε ό,τι του τύχαινε. Πάρα πολλά έτυχαν και στα παιδιά...
(Από το βιβλίο «Ήθη, έθιμα και… άλλα» του Τιμόθεου Κ. Κιλίφη)


Πηγή spirospero.gr

Περισσότερα »

Πώς κατέγραψε ο Τύπος τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο

 

Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο Πολυτεχνείο στις 17 Νοεμβρίου 1973 καταγράφηκαν στον Τύπο της εποχής.
Ακολουθούν μερικά από τα πρώτα φύλλα των εφημερίδων που κυκλοφόρησαν στις 17 Νοέμβρη του 1973.














 

Πηγή newsbeast

Περισσότερα »